شعر سرگذشت یک دانشجو


 

آی مــردم نـــــام مـن دانشجــــو است

زندگـــی ام خالی از رنگ و رو است

کارمــــن در خوابــگه خوابیــدنســــت

خواب های رنگی آن گــه دیــدنســت

خواب بیکاری پس از تحصیل و درس

کشته من را نیمه شد جانـــــم ز ترس

دوستــان در طول هر یــک روزوشــب

گشته بیست و پنج ساعت خواب وگپ

یک طرف پنجاه و دو برگ است ومــا

ســـوی دیــــگر خرو پـــف بچـــه ها

تــا کــه آید اخـــــر تــرم کــــار مــــن

می شود شب تا سحر گـــه خــــر زدن

می شـــود کــــورس تقــلـب امتحــــان

عـینـهـــو تــــالار بحـــث و گفتمـــــان

مرضیـــــه کاغذ به بابــــک میدهـــد

او جوابــش را بـه چشمـــک می دهــــد

می زنــد محــسن به پــــای مرتضـــی

او نـمی دانــــد جـــوابـــش از قــضــــا

ناظــــــــرک انــدر بر فتـــانـــه است

نـاظر اســت امــا همه بهـــانه اســــت

گــــاه می گویـــــد جـــــواب امتحـــان

گــــه اشارت می کنــد درایــن میــــان

گــاه می گیـــــرد قـلـــم ازدســــت او

می نویــســد از برایــــش پـشت و رو

تا که مهــــدی دست بـــالا میکنـــــد

ناظـــرک غــوغــا و بلــــوا می کنــــد

بچه جــــــان سوال بی مورد خطـاست

گـــو ببینــم که حـــواس تــو کجـــاست

بهـــر نمره گـــــر اتـــــاق وی روی

دور او بینـــــی بســی حـــور و پــــری

دل به ناظــــر داده اند و درجـــــواب 

همه می گیــــرند نمـــره های نـاب

این چنین است سر گذشت مـــا عزیز

اشـــک خـــود را از بــرای مــا نــریــز

گــر که ترسیــــدم زپـــــاسی میروم

دســـت به دامــان پزشکـــان می شـــوم

می کنـــم حـــذف پزشــــکی درسرا

می بــرم من ریشـــه هــای تــــــرس را

راه دیــگر کفش استـــاد است و مـــن

واکـس هسـت و این بروس و دسـت من

یــا دلــش می سوزد استـــادم و پــاس

یا نـه وسیـــروس مـــرد آس و پــــاس
 
 
برگرفته از یکی از مطالب دانشجویان دانشگاه های دیگر